Қоғамның адамгершілік деңгейі оның қарттарға деген құрметінен көрінеді. Қарттар – өмірдің ащы-тұщысын татқан, талай ұрпаққа ақыл-кеңесін беріп, елдің дамуына үлес қосқан жандар. Олардың өмір жолы – тұтас бір тарих.
Бүгінде қартаю – жеке адамның ғана емес, тұтас қоғамның мәселесіне айналды. Қарттарға медициналық көмек, әлеуметтік қолдау және рухани жақындық қажет. Өкінішке қарай, кейбір қарттар өмірінің соңын жалғыздықта, мұңда өткізуде. Бұл – ұлт ретінде бет бұруымыз керек басты мәселе.
Қазақ дәстүрінде үлкенге құрмет – тәрбие негізі. «Қартың болса – қазынаң» деген нақыл тегін айтылмаған. Әр отбасы қарт ата-анасын қадірлеп, оларға қамқорлық көрсетуі тиіс. Бұл – тек парыз емес, ұрпақ алдындағы аманат.
Мемлекет тарапынан зейнетақы, жеңілдіктер қарастырылғанымен, рухани қолдау бірінші орында тұруы керек. Қарттар үйінің көбейіп жатуы – дабыл қағарлық жағдай. Балалар мен немерелер ата-әжесін жанынан табылып, олардың көңілін аулауы – қоғамның саулығының көрсеткіші.
Қарттарға құрмет – өз болашағыңа құрмет. Ертең әрқайсымыз сол жасқа жетеміз. Сондықтан бұл – баршаға ортақ мәселе. Қарттарға қамқор болайық – олар біздің кешегіміз ғана емес, ертеңімізге бағыт берер шамшырағымыз.