Өмірде ең ауыр соққы – сырт жаудан емес, сен ішіңдегі адамнан алуың мүмкін. Сенген адамың сатып кеткенде, арқаңнан найза сұққандай күй кешесің. Ол ауыртпалық тән емес, жанға тиеді. Жаныңды иіткен, сырларыңды бөліскен адам сатқындық жасаса – ол тек сенімге ғана емес, сенің ішкі дүниеңе шабуылдайды.
Мұндай сәттерде адам екіге бөлінеді: бірі жүрегіне тас байлап, бәрінен күдіктеніп өмір сүреді. Екіншісі – сабағын алып, алға жылжиды. Себебі сатқындық – өмірдің тоқсан тарауының бірі ғана. Ондай сәтте өзіңді жоғалтпай, кекке емес, кемелдікке бет бұру маңызды.
Артыңнан найза сұққан адам – өз арының айнасынан безген жан. Оның жасағаны – өз беделіне түскен көлеңке. Ал сен үшін бұл – қайтпас сабақ. Біреудің опасыздығы сенің адамшылығыңды өлтірмеуі керек. Өмір жалғасады. Ең сенімді қорған – ішкі сабыр мен ар тазалығы.
Сенім – сыналады. Достық – еленеді. Адам – танылады. Ең бастысы – сатқындық сені өзгертпесін. Сен мейіріміңмен мықтысың.